ChristaBlogt

Morgen Morgen ben ik jarig. Dan start mijn 63 e levensjaar. Mijn 5 e verjaardag met kanker. Dit jaar drukt dat zwaarder op me dan voorgaande jaren. Want door deels tegenvallende resultaten van mijn eerste 3 kuren voelt mijn toekomst ongewisser dan ooit. Jarig zijn met kanker is best ingewikkeld. Wie weet is dit immers een van de laatst keren?   We weten het niet.   Prangende vragen Het antwoord op mijn vragen is ongewis. We weten het niet. Veel hangt af van de uitslagen van mijn eerstvolgende CT-scan, van of de chemo’s van het vervolgbehandelplan dragelijk zullen zijn en of die in voldoende mate zullen aanslaan. En, niet onbelangrijk: Of er tijdens en na mijn volgende behandelingen voldoende kwaliteit van leven overblijft? Allemaal vragen waarop het antwoord zich pas later zal openbaren.   Sombere gedachten Alhoewel ik me momenteel fysiek weer een stuk beter voel dan tijdens de behandelingen van de afgelopen maanden en ik ook weer meer energie heb om leuke...

  Intro  Angst is tegenwoordig een vast onderdeel van mijn leven. De mate waarin hij zich roert varieert. Door trial en error heb ik inmiddels geleerd hoe beter met mijn angst om te gaan. Soms lukt dat beter, soms minder of niet. Wat mij helpt deel ik graag in deze blog. Want: ‘We zijn niet bang, we moeten er dwars door heen’. (Citaat uit het kinderboek ' We gaan op berenjacht’  dat ik aan mijn dochters voorlas toen ze klein waren). Altijd anders  Angst komt en gaat. Soms bijna voorspelbaar, soms overvalt hij me op onverwachtse momenten. Soms flitst hij kort op, als een klein regenbuitje dat snel weer over gaat. Soms houdt hij uren of zelfs dagen aan. Soms als een alom aanwezige sombere wolk, soms als een heftige storm die met harde rukwinden over het land raast en me bijna omver blaast. Altijd anders. Tot nu toe is mijn angst, met of zonder mijn ingrijpen, ook altijd weer afgenomen. Gelukkig maar, anders zou ik geen leven meer hebben. Niet altijd  Laatst wa...

Angst is normaal Angst is eigenlijk heel normaal. Iedereen, ongeacht leeftijd of levensomstandigheden, is wel eens bang. Niet alleen (ex-)kankerpatiënten, zoals ik en hun naasten maar ook mensen zonder kanker.  Natuurlijk ben ik voordat ik kanker kreeg wel eens bang geweest. Als jong meisje, als student en als moeder. De voorbeelden zal ik jullie hier besparen. Maar deze angst is groter, erger en existentiëler dan ooit daarvoor. Niet ten onterechte want kanker is immers een levensbedreigende ziekte. Daardoor voel ik me nu onzekerder en angstiger dan vroeger. En ik ben niet de enige. Volgens recent onderzoek van de Nederlands Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK, 2022) ervaren veel mensen die kanker hebben (gehad) op enig moment zorgen en angst. Vandaar deze blog over angst. Hoe uit zich dat? Hoe werkt angst? En wat triggert het? In mijn volgende blog (blog 41) deel ik graag met jullie wat mij helpt om me daarin staande te houden.   Driemaandelijkse controle ...

Intro  Ik ga dood aan kanker. Ik weet alleen nog niet wanneer.  Terminaal mag ik mezelf zeker nog niet noemen en ook niet  ‘ten dode opgeschreven’, maar zo voelt het af en toe wel. Want één  ding is zeker: uiteindelijk wint de kanker het van mij. Dat is gewoon een kwestie van tijd. Maar hoe lang zal de kanker zich deze keer koest houden? En hoe lang heb ik dan nog? Is mij nog voldoende kwaliteit van leven gegund? En ben ik, wanneer de kanker in de toekomst weer verder groeit, sterk genoeg om opnieuw intensieve behandelingen te doorstaan? Martelende vragen die me af en toe bezighouden. Vragen waar niemand mij en mijn ‘nearest en dearest’ een duidelijk antwoord op kan geven.  Laat staan ons kan geruststellen. Dat is bij tijd en wijle best beangstigend.   Flinke uitputtingsslag  Na drie jaar weg te zijn geweest, is de kanker in de zomer van 2022 sluipenderwijs in mijn lichaam teruggekomen en heeft me opnieuw totaal overrompeld. De afgelopen maanden heef...