ChristaBlogt

Opgeruimd! Gisteren was het eindelijk zover. Ik heb m’n medicijndoos opgeruimd of eigenlijk mijn medicijnvoorraad. Want al mijn medicijnen pasten allang niet meer in één doos. ‘Niets bijzonders’ zou je zeggen, want dat doet iedereen toch af en toe? Maar wel bijzonder als ik je vertel dat ik thuis nog een flinke partij opiaten had. Ik ben namelijk een tijdje flink aan de Oxycodon en Fentanyl geweest. Niet als partydrug maar op doktersvoorschrift omdat ik door mijn ziekte lang veel pijn heb gehad. Tijdens mijn behandelperiode en daarna. Het enige dat daar tegen hielp waren opioïden. Steeds een beetje meer. Want je lichaam raakt eraan gewend. Toen de pijn geleidelijk minder werd, heb ik ze stap voor stap afgebouwd. Dat heeft wel even geduurd, want opiaten blijken nogal verslavend te zijn. Nu zijn ze echt allemaal het huis uit. Weer een fase afgesloten: Goodbye Oxycodon en Fentanyl! Schrikbarende aantallen  De meeste mensen weten denk ik wel dat opiaten een verslavende werking hebben. ...

Zegeningen Op de overgang van Oud naar Nieuw blik ik terug op het afgelopen jaar.  Of eigenlijk op de afgelopen 21 maanden, gerekend vanaf maart 2019 toen ik mijn diagnose kreeg. Wat is er die afgelopen 21 maanden ongelofelijk veel gebeurd! Met veel dieptepunten maar ook lichtpuntjes en mijlpalen. Op de overgang naar het nieuwe jaar tel ik daarom mijn zegeningen. En dat zijn er best veel! Ik kan weliswaar nog niet alles wat ik voor mijn ziekte wel kon en ik heb nog last van late kanker-klachten, zoals vermoeidheid, concentratie-en geheugenproblemen, maar mijn herstel gaat nog steeds stapje voor stapje vooruit. En er zijn veel mijlpalen die ik sinds het begin van mijn ziekte heb bereikt. Allemaal bewijzen van een nieuw leven!   Mijlpalen Eigenlijk is Nieuwjaar voor mij niet aan een specifieke datum gebonden.   Want het afgelopen jaar heb ik heel vaak gevierd dat het voor mij Nieuwjaar was. Omdat zoveel bijzondere mijlpalen alweer 1 jaar geleden zijn. Bijvoorbeeld de ee...

Onverwachtse diagnose Het afgelopen jaar was ik ernstig ziek. In het voorjaar van 2019 kreeg ik onverwachts de diagnose eierstokkanker fase 3c, ofwel met uitzaaiingen in het buikvlies. Ik was toen 57 jaar en na een huwelijk van 15 jaar net weer op mezelf gaan wonen. Door mijn ziekte veranderde ik in heel korte tijd van een actieve, gezonde ondernemende vrouw in een ernstig ziek, zwak en labiel persoon. Vanaf toen werd mijn leven gedomineerd door onderzoeken, medische afspraken, ingrijpende behandelingen, pijn en heel veel pillen. Werken lukte al snel niet meer. Dus noodgedwongen en met pijn in mijn hart heb ik al mijn opdrachten overgedragen aan deskundige vakgenoten. Best wel onwerkelijk allemaal. Ik was opeens in een heel verkeerde film beland.  Veel stapjes Sinds ik ziek ben geworden heb ik heel veel stappen - nou ja, kleine stapjes - gezet om weer te komen waar ik nu ben. Nu, bijna 1 jaar na mijn laatste behandeling, voel ik me gelukkig een stuk beter. Dat was hard werken. Ik ...